غزل بزرگ

"...

انسانی را در خود کشتم

انسانی را در خود زادم

 

و در سکوت دردبار خود مرگ و زندگی را شناختم.

اما میان این هر دو، لنگر پر رفت و آمد دردی بیش

نبودم:

درد مقطع روحی

که شقاوت های نادانی اش از هم دریده است...

تنها

هنگامی که خاطره ات را می بوسم در می یابم

دیری ست که مرده ام

چرا که لبان خود را از پیشانی خاطره ی تو

سردتر می یابم._

 

از پیشانی

خاطره ی تو

                     ای

                     یار!

                          ای شاخه ی جدا

                            مانده ی من!"

/ 2 نظر / 43 بازدید
فاطمه

شاید باید سپاسگذار عشق بود . که جوهرش تغییره . و ما همه با عشق جوهری دیگر رو تجربه میکنیم. و نفس تغییر لازمه تا ما دوباره به دنیا بیاییم. [لبخند]

مهیار

کاش تغییر بود و فراموش کردن...